Een klein rokje voor ons nichtje.
Gerecykleerd uit een grote rok van haar mama.
En bereidwillig geshowd door mijn dochter.
Het heeft mij bloed, zweet en tranen gekost. En een beetje garen.
woensdag 21 december 2011
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
Hoe cool is dat zeg! Ik liet Nils ooit rondlopen (of was 't nog kruipen) in een broek uit één van mezelf en dat was echt gewoon hét stuk in de kleerkast.
BeantwoordenVerwijderenHell of a recykleerjob, lijkt me, maar sjiek resultaat!
BeantwoordenVerwijderenMooi gedaan!
BeantwoordenVerwijderenik herinner me naarstig tornwerk tijdens de IJW, nu snap ik het!
BeantwoordenVerwijderenHet was al dat bloed, zweet en tranen wel waard. Een heel mooi exemplaar!
BeantwoordenVerwijderenprachtig!
BeantwoordenVerwijderenoh tis wel heel mooi geworden ze! de moeite waard!
BeantwoordenVerwijderenOh god, ik voel dat zweet, bloed en tranen al bijna, dat hoort bij dat soort jobkes. Maar inderdaad, het was zeker en vast de moeite waard! Knap werk!
BeantwoordenVerwijderenAmai, superschoon zeg!
BeantwoordenVerwijderenHet was het werk zeker waard, heel mooi!
BeantwoordenVerwijderenLeuk hoor, en dan heb je opeens een kleine mini-me rondlopen. Altijd fijn als ze het dan ook nog aan willen. mooi.
BeantwoordenVerwijderenHeel mooi!
BeantwoordenVerwijderenIk heb dat hier ook altijd voor dat mijn eigen maaksels onder het bloed, zweet en tranen liggen
BeantwoordenVerwijderenHet is een heel leuk exemplaar geworden. Het harde werk is zeker niet voor niets geweest.
BeantwoordenVerwijderenknap gadaan!!
BeantwoordenVerwijderenHeel mooi gerecykleerd!
BeantwoordenVerwijderenHet was al het tornen meer dan waard. Schoon.
BeantwoordenVerwijderenSuper, schoon stofje!
BeantwoordenVerwijderen